Συνέντευξη στο "Ηδύφωνο"

«Τέσσερα χρόνια Straw Dogs... Άγρια, όμορφα, εμπνευσμένα. Οι εμπνευστές του πιο θαρραλέα δημιουργικού πολιτιστικού περιοδικού που κυκλοφορεί στον ελλαδικό και κυπριακό χώρο μιλούν στο "Ηδύφωνο" για τα πεπραγμένα της δουλειάς τους, καθώς και για τα επόμενά τους σχέδια, που σφύζουν από όνειρα και δημιουργική ζέση...»

Αυτά είναι τα λόγια που επέλεξε ο δημοσιογράφος και υπεύθυνος έκδοσης του "Ηδυφώνου", Μιχάλης Παπαδόπουλος, να χρησιμοποιήσει προλογίζοντας την συνέντευξη που κάναμε παρέα στο τελευταίο «Ηδύφωνο» (28/9) της «Σημερινής» και τον ευχαριστούμε θερμά.

Τέσσερα χρόνια Straw Dogs, με πολλά πρωτότυπα θέματα, εξαιρετικού ενδιαφέροντος αφιερωματικές σελίδες, και μια πλούσια ποικιλότητα στην κάλυψη των διαφόρων καλλιτεχνικών και πολιτιστικών πεδίων. Θεωρείτε ότι έχετε εκπληρώσει τους στόχους που είχατε θέσει εξ αρχής;

Γ.Ζ: Νομίζω πως οι στόχοι του περιοδικού εκπληρώνονται τεύχος με τεύχος και σε κάθε επόμενο μπαίνουν νέοι. Υπάρχει μεγάλη διαφορά στο πως ξεκινήσαμε στο πρώτο τεύχος και πως οδεύει πια στο έκτο του που ετοιμάζουμε. Ήρθαν κι έφυγαν εξωτερικοί συνεργάτες, προστέθηκαν κι αφαιρέθηκαν θεματικές κατηγορίες και κάθε τεύχος ετοιμάζεται ξεχωριστά σαν να τα ξεκινάμε όλα από την αρχή. Οπότε, θέτουμε πάντα στόχους για την επόμενη κίνηση μέχρι να εκπληρωθεί κι αυτή και πάει λέγοντας.

Γ.Π: Οι στόχοι που θέσαμε στις απαρχές του όλου εγχειρήματός μας αφορούσαν κυρίως την οριοθέτηση μιας ταυτότητας και μιας γραμμής πλεύσης ως προς την αισθητική και την θεματολογία τις οποίες θα θέλαμε να κοινωνήσουμε στο αναγνωστικό κοινό. Ασφαλώς, από τα γεννοφάσκια του Straw Dogs μέχρι σήμερα, υπήρξαν πολλές τροποποιήσεις, αφού το να ασχολείσαι με την τέχνη και δη αυτήν μέσα από τον έντυπο κόσμο και τον εκδοτικό χώρο, δεν είναι μια στατική κατάσταση ή μια μαθηματική πράξη ακριβείας, αλλά πιότερο μια αέναη διαδικασία σκέψης που πολλές φορές σε κάνει να αναθεωρείς, να προσθέτεις και να αφαιρείς – να προσθέτεις και να αφαιρείς, ανθρώπους, καταστάσεις και θέματα έως ότου καταλήξεις σε αυτό που σου κάνει. Επομένως, οι αρχικοί μας στόχοι μπορεί να θεωρηθεί πως εκπληρώθηκαν εφόσον η ανάγκη μας για δημιουργικότητα, το πείσμα και τα γερά μας στομάχια, οι ουσιαστικές συνεργασίες και οι επιλογές μας, μας κράτησαν και μας κρατούν στον χώρο και το χορό τόσα χρόνια ενώ όπως είπε κι ο Γιάννης, κάθε φορά, με κάθε νέα περιοδική ή βιβλιακή έκδοση, είναι σαν να ξεκινάμε τα πάντα απ’ την αρχή, οπότε το κοντέρ μηδενίζεται και να ξαναρχινά.

Πέρα από την έκδοση του περιοδικού, επεκταθήκαμε και στον χώρο των βιβλιακών εκδόσεων, με βιβλία, κυρίως, ποίησης. Πώς σταθμίζετε αυτήν τη διεύρυνση της εκδοτικής σας εμπειρίας;

Γ.Ζ: Η απόφαση για να ξεκινήσουμε να κάνουμε και βιβλιακές εκδόσεις πάρθηκε βασικά όταν ήταν να κυκλοφορήσω εγώ το νέο μου βιβλίο, «Μακάριοι οι σκύλοι του Οινοπνεύματος». Δεν υπήρχε κανένα νόημα να απευθυνθώ σε κάποιον εκδότη από τη στιγμή που μπορούσαμε να το βγάλουμε εμείς οι ίδιοι με τους δικούς μας όρους, την δική μας λογική κι αισθητική. Απ’ εκεί και πέρα αποφασίσαμε πως θα κυκλοφορούμε βιβλία που μας αρέσουν και δεν θα στηθεί ένας κατάλογος του εκδοτικού με δουλειές που δεν μας αγγίζουν. Γι’ αυτόν το λόγο έχουμε απορρίψει και βιβλία που βγήκαν μετά από κάποιο άλλο οίκο και πήραν το δρόμο τους. Η επιλογή για να εκδώσουμε κάτι έχει να κάνει μόνο με τα προσωπικά μας γούστα ανεξαρτήτως του τί όνομα και γνωριμίες κουβαλά ο κάθε συγγραφέας.

Γ.Π: Εξ ορισμού του το περιοδικό δεν καταπιάνεται με τα εφήμερα και ενημερωτικού τύπου τεκταινόμενα που αφορούν τον κόσμο της Τέχνης, αλλά κινείται καθαρά αφιερωματικά, όντας έτσι ένα περιοδικό αρχειακού ύφους. Παρόλα αυτά, μέσα στις περισσότερες από 100 σελίδες κάθε τεύχους είναι αδύνατον να ενσωματωθούν πολλές πολυσέλιδες και ολοκληρωμένες ποιητικές συλλογές ή άλλων ειδών βιβλία. Οπότε και εξ αφορμής του βιβλίου «Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος» αποφασίσαμε όπως παράλληλα με το περιοδικό, θα θέλαμε όλο αυτό το υλικό που διαβάζουμε και δεν έχει ακόμη εκδοθεί να βρει στέγη στον εκδοτικό μας οίκο, με μοναδικό γνώμονα και αρχή να μας αρέσει και να έχει κατά τη γνώμη μας πάντα, κάτι να πει. Τέλος, να επισημάνω - κάτι μεν αυτονόητο αλλά πολλάκις παραγκωνισμένο – πως η όλη ενασχόληση με τα της εκδοτικής διαδικασίας, δεν είναι μια υπόθεση απλή και πως όπως καθετί, προϋποθέτει χρόνο και κόπο, αφοσίωση κι αγάπη, έτσι κι αυτό περιλαμβάνει μια πλειάδα εργασιών που πρέπει να καμωθούν, μέσα από ποικίλες δυσκολίες, από οικονομικής φύσεως θέματα μέχρι τις «ιδιομορφίες» καλλιτεχνών και συνεργατών.

Ανασκοπώντας, στα τέσσερα αυτά χρόνια, με αφετηρία τις πάντα ενδιαφέρουσες εκδοτικές σας παρεμβάσεις, τον ευρύτερο πολιτισμικό χώρο, παρατηρείτε να σημειώνονται οιεσδήποτε αλλαγές; Ας πούμε στο ενδιαφέρον και στην προσληψιμότητα του κοινού;  

Γ.Ζ: Το κοινό γενικά είναι μια πολύ παρεξηγήσιμη έννοια. Υπάρχει κοινό που εκπαιδεύεται, υπάρχει κοινό που θα μασήσει οτιδήποτε του πλασάρουν, υπάρχει κοινό που τον ενδιαφέρει να ψαχτεί, το μοναχικό κοινό, και μπορούμε να παίζουμε αέναα με τον όρο. Το κοινό σου, για μένα, το χτίζεις με τις καταθέσεις σου ως δημιουργός και ως τρόπο παρουσίας σε αυτό που ονομάζεται τέχνη. Περισσότερο με ενδιαφέρουν αυτοί που θα τους δώσω έναυσμα είτε με το περιοδικό είτε με τα ποιήματα να ψαχτούν και παραπέρα. Το να χαριεντίζεσαι με έναν ολόκληρο κύκλο σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης δεν με ενδιέφερε ποτέ, η πηγή έρχεται από αλλού, το να σου πει ένα νέο κι «άγουρο» παιδί σήμερα ότι αυτό που κάνεις με έκανε να ψαχτώ, να γνωρίσω κάτι άλλο από αυτό που ήξερα είναι κέρδος. Ξέρεις, ακούω καμιά φορά την ατάκα πως η ποίηση δεν είναι για όλους, ίσως τελικά και πολλές φορές η ποίηση δεν είναι για αυτούς που το προσυπογράφουν αυτό. Είναι για μεγάλη κουβέντα το τελευταίο και ο χώρος εδώ πολύ μικρός.

Γ.Π: Απ’ τη μία, τα γραμμωτά Μάρλιν του Αγίου Βαρθολομαίου ζουν μόνα τους αλλά αν είναι για να φαν πάνε πάντα με παρέα κι απ’ την άλλη είναι κι οι θαλάσσιοι λέοντες στις ακτές του Περού που για να επιβιώσουν πρέπει να μείνουν απαρατήρητοι κατά τη διάρκεια των οργίων που διαδραματίζονται δίπλα τους. Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και με το κοινό. Άλλωστε, το να κυκλοφορεί κανείς διατυμπανίζοντας περιστασιακά και με μια ταμπέλα ανά χείρας που γράφει «καλλιτέχνης», «δημιουργός», «εκδότης», «αναγνώστης» ή/και ό,τι άλλο παρεμφερές, δεν είναι παρά μονάχα ένα αυτάρεσκο πυροτέχνημα που θα σκάσει, θα λάμψει λίγο και θα εξαφανιστεί – και είναι προφανώς κάτι το οποίο δεν μας αφορά και δεν μας αγγίζει. Το να καταθέτουμε, χωρίς εκπτώσεις, την ιδιόκτητή μας αντίληψη, μέσα από τις καλλιτεχνικές μας επιλογές αποτελεί εν γένει την ταυτότητα και τη θέση μας μέσα στα πράγματα κι αν κανείς, μέσα από ό,τι κοινωνούμε, νιώθει πως μπορεί να συμπορευτεί αλλά κυρίως να τροφοδοτηθεί, τότε αυτό είναι που μπορεί να γεννήσει και να καθιερώσει αυτό που αποκαλείται «κοινό». Τέλος, η πρόσληψη απαιτεί πάντα την αντίληψη και όπως απέδειξε κι η ίδια η ιστορία, οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται κάτι τη στιγμή που αυτό συμβαίνει και που συνάμα το βιώνουν ως έχει είναι αριθμητικά λίγοι σε σύγκριση με την αδηφάγα και χωρίς χαρακτήρα μάζα.

Ποια σχέδια και ποιες άλλες συνεργασίες έχετε κατά νουν;

Γ.Ζ: Υπάρχει το έκτο τεύχος του Straw Dogs που ετοιμάζουμε αυτόν τον καιρό με πολύ σπουδαίες συνεργασίες και παρουσιάσεις στις κατηγορίες του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ποίηση και την πεζογραφία, όπου και θα δημοσιεύσουμε δυο ολόκληρα βιβλία μέσα στις σελίδες του. Άλλα τέσσερα βιβλία που θα ανακοινωθούν σύντομα από το site μας καθώς επίσης και παρουσιάσεις των τριών τελευταίων ποιητικών βιβλίων που έχουμε εκδώσει, σε Ελλάδα και Κύπρο. 

Εσύ, Γιάννη, κινείσαι με την ίδια ευχέρεια ανάμεσα στη γραφή και τη μουσική, ενώ εσύ, Γιώτα, κυρίως στον χώρο των μεταφράσεων. Να αναμένουμε να δούμε κάποια στιγμή μια έκδοση που να καλύπτει όλα αυτά τα πεδία; 

Γ.Ζ: Να διευκρινίσουμε ότι γράφω με αγάπη για την μουσική και πως δεν γράφω μουσική. Ένας από τους στόχους μας είναι να μεταφραστεί και κάποιο μουσικό βιβλίο στο μέλλον ή ένα βιβλίο που το ‘χει γράψει μουσικός. Πάντως αν όχι τέλος αυτής της χρονιάς, αρχές της επόμενης θα κυκλοφορήσουμε ένα βιβλίο μετά μουσικής που θα εγκαινιάζει και μια νέα σειρά στον εκδοτικό. Θα έχει τίτλο «Οι κρυμμένες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια», το έχει γράψει ο Τάσος Βαφειάδης που αρθρογραφεί στο σπουδαιότερο για μένα ελληνικό μουσικό site, (mic.gr) και θα έχει να κάνει με αυτό που λέει ο τίτλος του. Λεπτομέρειες προσεχώς!

Γ.Π: Έπονται, ανάμεσα σ’ άλλα, κάποια μεταφραστικά εγχειρήματα, τόσο από πλευράς μου όσο και από άλλους μεταφραστές-συνεργάτες, αλλά είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε γι’ αυτά.

Ζώντας τα τελευταία χρόνια μόνιμα στην Κύπρο, πώς αξιολογείτε την εν γένει πολιτιστική ζωή του τόπου;

Γ.Ζ: Εγώ ζω τα τελευταία έξι χρόνια εδώ και μέσα σε αυτό το διάστημα έχω δει κι έχω παρακολουθήσει να γίνονται πράγματα που κάθε χρόνο γίνονται ακόμη καλύτερα. Φεστιβάλ κινηματογράφου, μουσικής, εκθέσεις και πάει λέγοντας. Το ζήτημα είναι να υπάρχει διάρκεια σε αυτά, να βελτιώνονται και να βάζει ο καθείς το λιθαράκι του στο τόπο απ’ τον τομέα του. Όπως είπα και πριν το κοινό χτίζεται και το βλέπω να συμβαίνει σε όλες αυτές τις διοργανώσεις. Τώρα, όσο αφορά για εκείνους που γκρινιάζουν πως δεν γίνεται τίποτα σε αυτό το τόπο και άλλες γραφικές για μένα απόψεις, ποτέ δεν τους είδα να πατάνε σε καμία από τις εκδηλώσεις που συμβαίνουν κατά καιρούς.

Γ.Π: Εγώ απ’ την άλλη, γεννήθηκα, κατοικώ, εργάζομαι, ζω και δημιουργώ στην Κύπρο. Συμφωνώ με όλα όσα ανέφερε ο Γιάννης πιο πάνω κι απλά θα προσθέσω πως η αντίληψή μας ως προς το τι είναι ο πολιτισμός και ποια μπορεί να είναι ατομικά ή συλλογικά τα οφέλη από αυτόν είναι όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και παγκόσμια ένα θέμα που χρήζει ακόμα συζήτησης και πολλές φορές και αμφισβήτησης. Ενδιαφέροντα πράγματα, καταστάσεις και εκδηλώσεις συμβαίνουν κι άνθρωποι με σκέψεις, οράματα και ιδέες υπάρχουν. Το θέμα είναι όλα αυτά να έχουν διάρκεια μες στο χρόνο, να μοιράζονται και να στηρίζονται ουσιαστικά και έμπρακτα και να γίνονται με ειλικρινή τρόπο, με σοβαρότητα και συνέπεια, μακριά από μικρότητες και συμφέροντα που θέλουν τον όποιο «έξυπνο» να θέλει μόνο να τα κονομάει, να βγάζει απλά όνομα και να καταλήγει απλώς ένας στυγνός επιχειρηματίας με μυαλό λογιστή και με «κοινό» του μοναχά μια κλίκα απαρτισμένη από φίλους και συγγενείς.

Ολόκληρο το Ηδύφωνο μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf από ΕΔΩ

Κυκλοφορεί !!!

ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ
Ο ΛΑΙΜΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥ


ISBN: 978-9963-2135-4-2
Αριθμός σελίδων: 64
Διαστάσεις: 23Χ15
Εκδόσεις Straw Dogs
Σειρά Ποίηση
Σεπτέμβρης 2016


ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ξυπόλυτη προσευχή, κυρία υποκρισία
διασκέδασε τις νύχτες μας
σε ποτάμια και σ' ερήμους πλάνεψέ μας,
στα κρύα μάτια μας ζωγράφισε μια θερμοφόρα,
πάρε στα χέρια σου την παιδική μας καρδιά
που μπορεί να ερωτεύεται ακόμη
και βολτάρισέ την μια νύχτα στην παραλία των λογικών.

Κρανία και κόρακες
πλήθος - οστά έντυσαν το καινούριο μας σπίτι.

Τρέχουν αίματα από τα παράθυρα,
οι κουρτίνες πήραν φωτιά,
παλεύει το μπετόν να βγάλει ρίζες
στου μεγάλου μας του τάφου το κορμί.

Το πρώτο αμάρτημα μας είναι από γεννησιμιού του αθώο.

Μην επιμένεις γείτονα, αδερφέ ξεχασμένε,
δεν θα πλυθούμε στο στεγνό μαιευτήριο της ανάγκης.
Στα τσιγκέλια της ιστορίας μυρίζει κρέας ανθρώπινο,
έχει ποτίσει μέσα μας ο φόβος,
κυοφορούμε την τελευταία Άνοιξη
και απ’ ό,τι καταλαβαίνεις
το στήθος μας πονάει
και τα χέρια μας παγώνουν.

Πέρασα μόνο να σου πω
- γείτονα, αδερφέ ξεχασμένε -
στη δορυφορική σου γειτονιά
τα κουδούνια δε θα γράψουν το επίθετό μας
στις αναγγελίες των νεκρών στην εξώπορτά σου
«ΔΙΑΦΟΡΟΙ» θα γράφει στο όνομα.

Οι Άγιοι Πάντες είμαστε
Άπαντες πανταχού Απόντες
και απ’ τα πάντα παθόντες
ο πόνος των πάντων,
το παιδί του κανενός
και η κραυγή του καθενός.

Μαύρο είναι το χελιδόνι που φέρνει την Άνοιξη.
………………………………………………………………………………

29 και κάτι ποιήματα καθαρά, χωρίς ήλιο να μετοικούν σε μια αιώνια ζωή, μοιρασμένα, βαφτισμένα σε φιάλη χωροχρόνου, ειπωμένα σε άλαλα τηλεφωνήματα, ψιθυρισμένα σε εύθραυστους ύπνους, ακουμπισμένα σε νερό και λάσπη πάντα με συντροφιά τη μοναξιά του κόσμου στην πρώιμη καλοκαιρινή θολούρα. Μια απολογία στο φως που δεν καίει, στην κραυγή του ψυγείου και στη θεά τύχη που θα ‘ναι πάντα μια τρύπα στο μέλλον. Η ερμηνόπαυση στις άρρωστες πολιτείες όταν ο κόσμος θα κάνει τα δικά του σε άλλη μια παγκόσμια μέρα χωρίς σήμανση.  
……………………………………….............................................................


Βιογραφικό:
Ο Αντρέας Τσιάκος γεννήθηκε στο Άργος το 1979.

Του ιδίου:
«Πόσα ποιήματα χωράει ο σάκος», εκδόσεις Χαραμάδα, 2007
«Ασκήσεις Αναπνοής», εκδόσεις Χαραμάδα, 2011

Μπορείτε να κάνετε τις παραγγελίες σας στο
strawdogsmagazine[at]yahoo[dot]com
και να σας αποσταλεί ταχυδρομικά.
Τιμή: 8 € (μαζί με τα ταχυδρομικά έξοδα)